Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na wózki widłowe? Kurs edukacyjny!

Lashley i jego praca

Krytykę koneksjonizmu filozoficznego rozpoczął właśnie S. J. Franz, który w pierwsżych latach naszego wieku pracował nad nawykami u zwierząt 45. Wytworzywszy u zwierzęcia określony nawyk, wycinał płat kory i badał, czy nawyk pozostał. W tych przypadkach, gdy wraz z wycięciem kory znikał nawyk, Franz starał się wytworzyć go ponownie. Okazało się, że uszkodzenie przednich płatów kory mózgowej powodowało wypadnięcie nawyku z repertuaru zwierzęcia, ale nawyk ten można było ponownie wytworzyć. Ponieważ cięcia w innych płatach kory nie usuwały nawyku, wskazywało to na jakąś jego lokalizację, a ponadto, skoro nawyk można było ponownie wytworzyć, wykluczało to jakąś specyficzną lokalizację, a nawet podważało przypuszczenie o jej istnieniu.

Lashley, który był uczniem Franza, kontynuował prawie w 15 lat później tę samą linię eksperymentalną, z tym że w miejsce techniki chirurgicznej stosował technikę elektrycznego wypalania kory. Wprowadził on ponadto technikę kontrolowania uszkodzeń mózgu na warstwowych ścinkach masy mózgowej.

Franz badał koty i małpy: Lashley – białe myszy. Wyniki swych badań przedstawił w znanej pracy o mechanizmach mózgowych i inteligencji46. Myszy badane zapamiętywały (uczyły się) drogę w labiryncie.

Co ustalił Lashley? Z tego, co nas tutaj interesuje – dwa fakty: 1. Trudność zadania – wydłużenie czasu zapamiętywania labiryntu tym bardziej wzrasta, im bardziej powiększa się uszkodzenie jakiejkolwiek części kory. 2. Jakiekolwiek uszkodzenie kory w tym większym stopniu opóźnia zapamiętanie, im bardziej złożone jest (labiryntowe) zadanie.

Lashley zinterpretował te fakty w następujący sposób. Zapamiętywanie (motoryczne) jest niezależne od jakichkolwiek zmian strukturalnych w korze, nie zakłada żadnych neuronal- nych połączeń. Podstawy integracji ruchów należy szukać w dynamicznych relacjach między częściami kory, a nie w szczegółach jej strukturalnego zróżnicowania.

Lashley posunął się jeszcze dalej i, wbrew wielkiemu dziełu Sherringtona, dał wyraz przekonaniu, że nawet odruchy rdzeniowe nie opierają się na połączeniach synaptycznych. Niestety, mimo dużej inwencji i dużego doświadczenia eksperymentalnego, Lashley w swej interpretacji pominął fakty, szczególnie te, które zostały ustalone przez innych badaczy, fakty których nikt już poważnie nie poddawał w wątpliwość. Za czasów Lashleya było niemal pewne, a później stało się całkowicie pewne, że im wyższy jest poziom rozwoju, tym większe jest zróżnicowanie półkul mózgowych i tym wyraźniejsza lokalizacja. Nie zaprzeczając wartości wielu ustaleń Lashleya, nie negując znaczenia metodologicznego jego badań, można dziś podsumowująco stwierdzić, że badania Lashleya nie rozstrzygają, sporu na niekorzyść koneksjonizmu, nie podważają jego słuszności.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.