Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na wózki widłowe? Kurs edukacyjny!

POWSTAWANIE MORALNOŚCI W JEDNOSTKOWYM ROZWOJU PSYCHICZNYM CZ. II

Proces ten dokonuje się dość długo prawie że bez refleksji intelektualnej. Znaczy to, że informacje co do tego, jak należy postępować i dlaczego, co jest moralne a co niemoralne, przyjmowane są do wiadomości, podobnie jak informacje o zjawiskach przyrody, o zdarzeniach historycznych itp. O tyle można twierdzić, że dziecko „bezwiednie” przyswaja sobie moralność swojego środowiska społecznego. Nie znaczy to, że dzieci po prostu i tylko niepostrzeżenie przyjmują przykazania, zalecenia, obyczaje i zdania o sprawach moralnych. Wiadomo bowiem, że opór, przekora, postawa negatywna, a nawet bunt, są to w procesie uspołeczniania zjawiska nierzadkie. A więc, dzieci przystosowują się do norm moralnych po części tylko jakby mimochodem, szczególnie poprzez naśladownictwo, sugestię i w trakcie zabaw, po części zaś – różnie w różnych okolicznościach – poprzez przemoc, lęk, niechęć wobec dorosłych, negatywizm. W ciągu wielu lat rozwoju psychicznego dzieci nie są wprawdzie jeszcze zdolne do zastanawiania się ani nad sensem społecznym, ani nad ważnością poszczególnych przepisów, przykazań, zakazów, w ogóle zaś nad sensem norm, mniej lub więcej moralnych, ale przecież reagują na nie niewątpliwie z pewnym udziałem, początkowo słabej i niesprecyzowanej, refleksji.

Zamiast refleksji nad sensem i wartością norm u dzieci występuje dość wcześnie chęć poznania sytuacji i okoliczności, w jakich dane normy są ważne. Ze względu na ewentualne konsekwencje ma to dla nich znaczenie praktyczne. Znaczy to, że dziecko poznaje wiadomościowo przepisy regulaminów, obowiązki, przykazania, cnoty moralne, ideały postępowania, w ogóle „świat moralny”, zanim zdolne staje się do ich samowiednego rozumienia. Opanowuje umysłowo pojęcia moralne. W powyższym sensie uczy się moralności.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.