Szukasz kursu specjalistycznego z BHP, SEP lub kursu na wózki widłowe? Kurs edukacyjny!

Prawo powszechnego ciążenia – kontynuacja

Prawo ciążenia powszechnego okazało się również bezsilne przy próbach wytłumaczenia wyników obser-wacji ruchu Merkurego – najbliższej Słońcu planety. Zgodnie z prawem Newtona perihelium orbity Merku- rego (tj. jej punkt położony najbliżej Słońca) powinno przemieszczać się w przestrzeni z prędkością 531″ na 100 lat, tymczasem obserwacje wykazały, że prędkość ta wynosi 573″ na 100 lat. Nadwyżka 42′, mimo usilnych starań, także nie mogła być wyjaśniona za pomocą klasycznej teorii ciążenia. Te i inne zagadkowe zjawiska zostały wytłumaczone dopiero w pracach A. Einsteina, jednego z największych, jeżeli w ogóle nie największego fizyka wszechczasów.

Pośród tych „dokuczliwych drobiazgów” znajdowało się również zagadnienie wiatru eteru. Właściwie zaga-dnienie to nie wiązało się bezpośrednio z teorią ciążenia, należąc raczej do dziedziny optyki, a ściślej – pomiaru prędkości światła.

Prędkość światła wyznaczona została po raz pierwszy przez duńskiego astronoma, O. Romera, już w 1675 roku dzięki obserwacjom zaćmień satelitów Jowisza. W końcu XIX stulecia amerykański fizyk, A. Michel- son, rozpoczął serię eksperymentów mających służyć dokładnemu wyznaczeniu tej wartości w warunkach ziemskich, posługując się specjalnie w tym celu skon-struowaną aparaturą. Eksperymenty zakończyły się dopiero w 1927 roku, a rezultatem ich było wyznaczenie wartości prędkości światła, równej 299796 ± 4 km/s, co na owe czasy było dokładnością wręcz niezwykłą, nam chodzi jednak o co innego. Otóż w 1880 roku Mi- chelson postanowił wykryć wiatr eteru. Pozytywny wynik jego badań oznaczałby tym samym potwierdzenie istnienia samego eteru, którego obecność była podstawą istniejących podówczas teorii zarówno oddziaływania grawitacyjnego, jak i rozchodzenia się światła.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.